Water voor Shalla - Reisverslag 3

Vrouwen jerrycans Ethiopie kinderen.jpg

We zijn alweer aangekomen bij de laatste dag van de reis door Ethiopië. De noodzaak van schoon water is duidelijk naar voren gekomen. Maar er is ook duidelijk geworden dat er nog iets anders is wat de mensen in Shalla hard nodig hebben: hoop. Lees en bid je mee voor deze gezinnen?

Lees hier eerst het eerste en tweede deel van het reisverslag.

Donderdag 27 februari

Donderdagochtend neemt Fikadu ons mee naar de plek waar er geboord zal worden naar water. De omgeving is groener, en ik begrijp helemaal waarom dit een goede plek is om te boren. Hij laat zien waar het huidige waterpunt staat wat naar (het begin) van Senbatu Shalla gaat. Dit is door een andere stichting hier gezet. Een goed begin, maar de waterdruk is te laag en daardoor is er veelal geen water voor dat punt. Om te beginnen gaan we dus een nieuwe put boren met een grotere waterdruk, waardoor er wel water is in dit gebied. Daarna gaan we vanaf het beginpunt van Senbatu Shalla verdere leidingen en watertappunten in de verschillende wijken maken. Daardoor zouden de vrouwen niet meer zo ver hoeven lopen met een jerrycan op hun rug. Ik denk weer terug aan de verpleegkundige die me vertelde hoeveel vrouwen hun ongeboren baby verliezen omdat dit werk te zwaar voor hen is. Dat moet anders.

De school in Roggie

We rijden zo’n 20 kilometer verder. Als we de hoofdweg afgaan staat er dat we 5 kilometer moeten rijden naar de school van Hope in Roggie Village. Gelukkig hebben we een gids op een motor, want anders waren we er nooit gekomen. Wat ligt die school afgelegen. Alleen daarom al zoveel respect voor onze partner, Hope Enterprise, die hier een prachtige school heeft neergezet, waar maar liefst 600 kinderen en tieners onderwijs krijgen. We krijgen een prachtig onthaal: alle kinderen voor ons staan te klappen. We zien de kinderen die gaan eten, en daarvoor allemaal hun handen wassen. We lopen naar een klas, waar ze voor ons een lied zingen, over de liefde van God. Net als in Senbatu Shalla komt de meerderheid van deze kinderen uit een moslimgezin. Maar hier zingen ze over de liefde van God. Mooi!

Dan heeft Hope nog een cadeautje voor mij: ik kan mijn sponsorkind ontmoeten! Ruza Uli zit op deze school en wordt door mij en mijn man gesponsord. Het vijfjarige meisje kijkt me verlegen aan. Ik realiseer me eens te meer dat het niet zo is dat ik haar een kans geef. Samen met haar leraren, zusje, vriendjes en vriendinnetjes zijn zij zelf de kans voor vooruitgang. Niet alleen voor zichzelf, maar voor het hele gebied. Mijn bijdrage is slechts een aanmoediging voor deze mooie en inspirerende mensen.

Op bezoek bij Berdien - Denbi Clinic

Onderweg terug naar Addis Abeba bezoeken we Berdien in haar kliniek in Debre Zeit, in de wijk Denbi. Berdien heeft hier, te midden van een wijk vol armoede, een prachtige kliniek opgezet met 10 man personeel. Respect. En wat is het nodig. Ze vertelt me over de slechte mogelijkheden tot gezondheidszorg voor deze mensen. Ze vertelt me over de vele jonge vrouwen die verkracht worden en zwanger raken, zonder dat iemand ze ooit seksuele voorlichting gegeven heeft. Ze vertelt me over het meisje van 15 jaar dat bij het lokale ziekenhuis maar niet werd geholpen bij haar bevalling, waardoor ze bij de keizersnee de ernstig beschadigde baarmoeder moesten verwijderen. Wat is er nog over van haar toekomst? Of wat is er over van de toekomst voor de jongen die maar niet werd geholpen aan de tumoren op zijn arm, waarna het lokale ziekenhuis zijn arm maar heeft geamputeerd? In haar kliniek wil Berdien zorg bieden waar de patiënt wél centraal staat.

Ik zie bij Berdien hetzelfde als bij onze partners in dat gebied: ze zien de mensen echt. Mensen die zolang door alles en iedereen genegeerd zijn. Ze zien hen, ze bidden voor hen, ze dragen bij waar ze kunnen. Ze betrekken de partijen die nodig zijn om een echte, duurzame verandering teweeg te brengen. Dat vraagt soms tijd en geduld, maar de problemen die ze zien zijn te complex voor een simpele oplossing. Dat heb ik met eigen ogen gezien in Senbatu Shalla waar ‘alleen’ een waterpunt aanboren de mensen niet het water geeft wat ze nodig hebben. Er zijn technici, lokale leiders, onderhoudsexperts en trainers nodig om écht verschil te maken.

Echte hoop

Maar ik heb ook gemerkt dat het verschil niet alleen zit in de gift die we voor dit mooie project en deze mooie mensen kunnen doen. Het zit niet alleen in de klim van de Mont Ventoux die op ons ligt te wachten. Het zit juist in het gebed wat we iedere dag voor deze mensen kunnen doen. Want wij zijn ver weg, maar God ziet hen. Hij weet wat ze nodig hebben. Zoals in psalm 9:19 staat: ‘De arme wordt niet voor altijd vergeten. De hoop van de ellendigen vergaat niet voor eeuwig.’

Hoop. Als ik door Senbatu Shalla rijd, weet ik dat ze dat het meest nodig hebben. Om met de woorden van onze directeur te spreken: ‘Hoop op een toekomst, en een Toekomst.’ Want in die Toekomst met een hoofdletter zal er geen rouw en jammerklacht meer zijn, lezen we in Openbaring 21:4. En als we doorlezen naar vers 6 glimlach ik: ‘Wie dorst heeft, zal Ik voor niets te drinken geven uit de bron van het water des levens.’ Tekenen van Gods komend Koninkrijk. Bid je mee?

 

Hartelijke groet,

Janita

Terug naar overzicht
200